Marketing
Krećući se mističnim putevima prošlosti od Ilira, Kelta, Rimljana, uspona i pada srednjovekovne Srpske države, dubrovčana i kotorana na Rudniku, ratnih pohoda i karavana, turskog ropstva i prvog oslobođenog grada Rudnika u Prvom srpskom ustanku do Rudnika danas, sagledaćemo svu lepotu "Srca Šumadije i njenog najboljeg grudobrana" kako je u romantičarskom zanosu, ushićen lepotom Rudnika 1884. godine pisao V.Karić : "Na Rudniku u gustim i jedva prohodnim šumama, ovog malenog kruga bilo je ogromno slagalište buntovničkog duha i ognja, kojim se upali turska carevina i vaskrse današnja Srbija"
Sve je počelo dolaskom Ilira i Kelta na ove prostore koji su se zanimali za rudu i eksploatisanje rudnog blaga planine Rudnik. Istina nema pisanih podataka kako su se naselje i planina u to vreme zvali. Dr. Rastislav Marić je pokušao da naziv odredi kao SKORDIS, na osnovu imena keltskog plemena Skordiska, koje je u starom veku dugo naseljavalo oblast Gornje Mezije (Severne Srbije).
U IV veku stare ere ovom okolinom zavladali su Kelti, koji su kao osvajači prodrli iz oblasti Rajne, pobedili Ilire kao starosedeoce i tu se zadržali. Rudno blago ove okoline privuklo je pažnju i Rimljana, koji su kasnije zavladali ovim krajevima, jer im je ruda bila neophodna za izradu novca i oružja. Posle dugih borbi sa Keltima i ostacima Ilira, Rimljani su ovde formirali svoje provincije. Septimije SeverPored samih rudarskih okana na jugozapadnoj strani planine Rudnika, nađena je kamena ploča iz ~TERRA MATER TEA~ - boginja majke zemlje. Hram je služio rudarima da se u njemu pomole Bogu pre ulaska u jamu za spas od opasnosti. Ovaj hram je bio porušen pa ga je rimski car Septimije Sever obnovio i ovaj natpis stavio na ulazu.
Lucije Septimije Sever (146- 211) bio je rimski car od 9. aprila 193. godine, pa sve do svoje smrti. Bio je osnovač dinastije Severa.
Tek u jedanaestom veku se pominje Rudeniko, Rudniko, Rudniho. U starim arhivama Rudnik se pominje 1296. godine kao mesto i planina Rudnik. Predpostavlja se da je ime dobio po starom slovenskom nazivu rude.Rudno blago na Rudniku koristili su manje ili više svi Još kralj Dragutin, sin kralja Uroša, pa posle njega i Vladislav, kovali svoj novac na Rudniku. Novac kralja Dragutina je prvi srpski dinar sa ćiriličnim natpisom, koji glasi "Stefan Rab".
Rudokopi na Rudniku i dalje su radili i donosili prilične prihode državnoj kasi i despotu.Tada se plaćala carina, i to je jedna desetina vrednosti od prodate robe. Ostrvica je tada bila sedište upravne jedinice. Grad na Ostrvici često se pominje u našim srednjovekovnim letopisima. Ostrvica se sastojala iz dva dela: velikog i malog grada, podignutih na odvojenim stenama, a zatim spojenih zajedničkim zidom. Od celog utvrđenja očuvali su se samo neznatni ostaci malog grada i jedan veći deo zida oko vrha stene na kojoj se nekada uzdizao veliki grad.
U vreme Srpske despotovine Rudniku se posvećuje posebna pažnja i on ostaje i za vreme despota Stefana Lazarevića i za vreme vladavine despota Đurđa Brankovića istaknuti trgovački i rudarski centar države. Despot Đurađ je na Rudniku imao svoj dvor i ovde često boravio. Kod njega na dvoru bio je i veliki čelnik Radič Postupović, ktitor manastira Vraćevšnice.
Đurđeva žena, grkinja Jerina, u narodu poznata kao ,,prokleta Jerina’’ umrla je u Rudniku 3. maja 1457. god. U ovo vreme, neposredno pred konačan pad Srbije pod tursku vlast u Ostrvici borave Đurđev i Jerinin sin Grgur i kći Mara kao i Jerinin brat Toma Kantakuzin.
S obziron na strateški značaj Ostrvice i Rudnika Turci su ovde nastanili svoje svoje posade i Rudnik pretvorili u središte vojno-administrativne organizacije čitavog ovog kraja tj. u centar Rudničke nahije. Iako su Turci nastavili eksploataciju rude, Rudnik u ovo vreme gubi raniji privredni značaj.