Marketing
Ometani ratovima sa svih strana 1812. godine napušteni su rudarski radovi na Rudniku, a na površini je ostalo mnogo iskopane i neistopljene rude. Tu je ostala sve do 1865. godine kada se opet počinje sa radovima u oknima.
Pošto su bili izvršeni svi potrebni pripremni radovi, kopanje rude počinje 1866.godine. Na oknu na Jezeru pisalo je: "Na sreću Mihailo Obrenović!”, a na Bezdanu: "Na sreću M.P.Blaznavac!" Ubistvom kneza Mihaila prestaju i radovi. Obnovljeni su 1869. godine, ali ubrzo obustavljeni sve do 1890. godine kada su ponovo obustavljeni.
Sa prestankom radova na rudokopima zastalo je i napredovanje varošice. Meštani nisu imali nekih ličnih prihoda od rada rudokopa, pošto oni u rudokopima nisu ni radili. Od rudarskih radnika očekivali su veće koristi trgovci i kafedzije, te su za svoj posao gradili dućane i kafane.
Miša Mihailović, inženjer iz Beograda, uzeo je 1894. godine koncesiju za ispitivanje i eksploataciju kačerskijh rudnika, a samim tim i eksploataciju šuma na tom sektoru.
Ruda se kopa sasvim malo i radovi su jenjavali. U to vreme Miša ponudi Rudničanima da im ozida crkvu ali su oni jednoglasno to odbili.
Rudničani su poveli oba ustanka: Prvi, sa one strane, na Rudničkim obroncima, u Orašcu 1804. pod vođstvom Karađorđa, drugi, sa ove strane Rudnika, u Takovu 1815. pod vođstvom Miloša Obrenovića.
Najznamenitiji Rudničanin u ustancima bio je Arsenije Loma, Vojvoda Kačerski. Rođen je u Dragolju, gde mu se otac Joksim Knežević doselio uoči rođenja.
Bio je među začetnicima Prvog srpskog ustanka. Karađorđe ga je 1811. postavio za vojvodu u Kačeru. Godine 1813. držao je sa Kačercima veliki šanac u Deligradu mesec dana po turskom zauzeću Beograda i propasti Srbije, odakle se sam povukao. Turcima se predao staranjem kneza Miloša.
Loma se ponajviše od svih srpskih vojvoda zalagalo za pokretanje oružane borbe protiv Turaka 1815. godine. Na prvim dogovorima u Rudovcima i Vreocima, Loma je vodio glavnu reč.
Tragično je ranjen s leđa, u glavu, od Turčina koji mu se predao. Po njemu su nazvane ulice u mnogim gradovima Srbije. Sahranjen je u centru varošice Rudnik, ispod prigodnog spomenika od belog mermera, pored ulaza u školu koja se zove po njemu. Spomenik je posvećen Lomi i svim ratnicima sa Rudnika palim u ratovima 1912-1920.
Pošto su bili izvršeni svi potrebni pripremni radovi, kopanje rude počinje 1866.godine. Na oknu na Jezeru pisalo je: "Na sreću Mihailo Obrenović!”, a na Bezdanu: "Na sreću M.P.Blaznavac!" Ubistvom kneza Mihaila prestaju i radovi. Obnovljeni su 1869. godine, ali ubrzo obustavljeni sve do 1890. godine kada su ponovo obustavljeni.
Sa prestankom radova na rudokopima zastalo je i napredovanje varošice. Meštani nisu imali nekih ličnih prihoda od rada rudokopa, pošto oni u rudokopima nisu ni radili. Od rudarskih radnika očekivali su veće koristi trgovci i kafedzije, te su za svoj posao gradili dućane i kafane.
Miša Mihailović, inženjer iz Beograda, uzeo je 1894. godine koncesiju za ispitivanje i eksploataciju kačerskijh rudnika, a samim tim i eksploataciju šuma na tom sektoru.
Ruda se kopa sasvim malo i radovi su jenjavali. U to vreme Miša ponudi Rudničanima da im ozida crkvu ali su oni jednoglasno to odbili.
Rudničani su poveli oba ustanka: Prvi, sa one strane, na Rudničkim obroncima, u Orašcu 1804. pod vođstvom Karađorđa, drugi, sa ove strane Rudnika, u Takovu 1815. pod vođstvom Miloša Obrenovića.
Najznamenitiji Rudničanin u ustancima bio je Arsenije Loma, Vojvoda Kačerski. Rođen je u Dragolju, gde mu se otac Joksim Knežević doselio uoči rođenja.Bio je među začetnicima Prvog srpskog ustanka. Karađorđe ga je 1811. postavio za vojvodu u Kačeru. Godine 1813. držao je sa Kačercima veliki šanac u Deligradu mesec dana po turskom zauzeću Beograda i propasti Srbije, odakle se sam povukao. Turcima se predao staranjem kneza Miloša.
Loma se ponajviše od svih srpskih vojvoda zalagalo za pokretanje oružane borbe protiv Turaka 1815. godine. Na prvim dogovorima u Rudovcima i Vreocima, Loma je vodio glavnu reč.
Tragično je ranjen s leđa, u glavu, od Turčina koji mu se predao. Po njemu su nazvane ulice u mnogim gradovima Srbije. Sahranjen je u centru varošice Rudnik, ispod prigodnog spomenika od belog mermera, pored ulaza u školu koja se zove po njemu. Spomenik je posvećen Lomi i svim ratnicima sa Rudnika palim u ratovima 1912-1920.
Na jednoj strani bele mermerne piramide urezane su sledeće reči posvećene budućim generacijama:
“Deco budućnosti naše, krvlju i kostima našim razasutim po Balkanu, Aziji, Evropi i Africi zapalili smo kandilo vaše slobode. U amanet vam ostavljamo tekovine naše”.
Tokom Prvog svetskog rata rudnički kraj je odigrao veoma važnu ulogu naročito u Kolubarskoj bici u jesen 1914. godine. Nakon perioda povlačenja i velikih gubitaka, general Prve armije, Živojin Mišić prelazi u napad tj. donosi istorijsku odluku o pokretanju tzv. rudničke ofanzive.
Za vreme rudničke ofanzive 1914. godine, selo ispuniše izbeglice iz Mačve. Zatim se smesti i treći poziv Timočke divizije. To još više oteža ishranu tadašnjeg stanovništva.
Sa Rudnika je 1915. godine u rat otišlo 186 ljudi, najviše u 19. puk Šumadijske divizije.
Austrougarske trupe sa svojim saveznicima Nemcima ušle su na Rudnik 27. oktobra 1915. godine, po tako gustoj magli da se ni na tri metra nije moglo videti. Ovo su iskoristili pojedini iznemogli srpski vojnici pa su, povlačeći se umakli u šumu da ne upadnu u neprijateljske ruke.
Iz ovog vremena ne može se govoriti ni o čemu dobrome. Okupacione vlasti su odmah počele eksploataciju rudokopa i šume.
Tada je nastupila nezapamćena glad. Pojedine žene bile su prinudjene da idu sa torbicama čak do Smedereva da bi kupile 5 kilograma žita ili kilogram soli, često plaćajući ovaj put glavom.
Došlo je oslobodjenje, tačno tri godine posle okupacije, 27. oktobra 1918.godine, sa onakvim istim maglovitim danom. Oduševljenju i veselju nikad kraja. Stara vlast rasturena je, a nova još nije postavljena. Vraćaju se sa solunskog fronta solunci, ponosni zbog pobede. Nešto kasnije dolaze i ratni zarobljenici, malo postidjeni svojim udesom. Sa solunskog fronta došla su 72 čoveka, a iz zarobljeništva 8. Nije se vratilo 106 ljudi, koji su izginuli ili pomrli u toku rata od ranih zaraznih bolesti.
Tokom Prvog svetskog rata rudnički kraj je odigrao veoma važnu ulogu naročito u Kolubarskoj bici u jesen 1914. godine. Nakon perioda povlačenja i velikih gubitaka, general Prve armije, Živojin Mišić prelazi u napad tj. donosi istorijsku odluku o pokretanju tzv. rudničke ofanzive.
Za vreme rudničke ofanzive 1914. godine, selo ispuniše izbeglice iz Mačve. Zatim se smesti i treći poziv Timočke divizije. To još više oteža ishranu tadašnjeg stanovništva.
Sa Rudnika je 1915. godine u rat otišlo 186 ljudi, najviše u 19. puk Šumadijske divizije.
Austrougarske trupe sa svojim saveznicima Nemcima ušle su na Rudnik 27. oktobra 1915. godine, po tako gustoj magli da se ni na tri metra nije moglo videti. Ovo su iskoristili pojedini iznemogli srpski vojnici pa su, povlačeći se umakli u šumu da ne upadnu u neprijateljske ruke.
Iz ovog vremena ne može se govoriti ni o čemu dobrome. Okupacione vlasti su odmah počele eksploataciju rudokopa i šume.
Tada je nastupila nezapamćena glad. Pojedine žene bile su prinudjene da idu sa torbicama čak do Smedereva da bi kupile 5 kilograma žita ili kilogram soli, često plaćajući ovaj put glavom.
Došlo je oslobodjenje, tačno tri godine posle okupacije, 27. oktobra 1918.godine, sa onakvim istim maglovitim danom. Oduševljenju i veselju nikad kraja. Stara vlast rasturena je, a nova još nije postavljena. Vraćaju se sa solunskog fronta solunci, ponosni zbog pobede. Nešto kasnije dolaze i ratni zarobljenici, malo postidjeni svojim udesom. Sa solunskog fronta došla su 72 čoveka, a iz zarobljeništva 8. Nije se vratilo 106 ljudi, koji su izginuli ili pomrli u toku rata od ranih zaraznih bolesti.